Το όπλο που λέγεται βιασμός


Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ήδη από το 2015 είχε ορίσει την 19η Ιουνίου κάθε χρόνου, ως “Διεθνή ημέρα για την εξάλειψη της σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια των ενόπλων συγκρούσεων” (International Day for the Elimination of Sexual Violence in Conflict), αντιδρώντας στις ωμότητες που διαπράττουν ένοπλες εξτρεμιστικές οργανώσεις, όπως οι Μπόκο Χαράμ (Boko Haram) στη Νιγηρία και το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) στο Ιράκ και τη Συρία.


Η 19η Ιουνίου επελέγη για ιστορικούς λόγους, καθώς θυμίζει την απόφαση 1820 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία υιοθετήθηκε στις 19 Ιουνίου 2008 και αναγνώριζε για πρώτη φορά ότι η σεξουαλική βία είναι μια τακτική πολέμου και μια απειλή για την ειρήνη και την σταθερότητα στον κόσμο.




Ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ Σαμ Κουτέζα δήλωσε πως:

“Θα πρέπει να δοθεί τέλος στη χρήση του βιασμού ως πολεμικού όπλου. Οφείλουμε να εξασφαλίσουμε ότι οι ένοχοι για τα εγκλήματα αυτού του είδους θα λογοδοτούν και ότι στα θύματα θα απονέμεται δικαιοσύνη. Η ντροπή θα πρέπει να βαρύνει αυτούς που διαπράττουν τα εγκλήματα αυτού του είδους”.

Σε ίδια μήκη κύματος κινήθηκε και η ειδική απεσταλμένη του ΟΗΕ για τη σεξουαλική βία στις ένοπλες συγκρούσεις, Ζάιναμπ Μπανγκούρα, που τόνισε ότι την ημέρα αυτή θα τιμάται το θάρρος χιλιάδων γυναικών στον κόσμο, που έχουν επιβιώσει μετά τη σεξουαλική τους κακοποίηση σε πολέμους. Ωστόσο, αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι “να μετατραπεί η πολιτική βούληση σε συγκεκριμένες πράξεις και σε επιτόπου προστασία”, προειδοποίησε η ίδια.



Αποτελεί γενική παραδοχή πως η σεξουαλική βία γενικά, παρότι αποτελεί καθημερινό φαινόμενο, παραμένει αόρατο καθώς το ποσοστό καταγγελιών παγκοσμίως είναι μικρό. Αν αυτό συμβαίνει σε περίοδο ειρήνης, είναι εύκολο να αναλογιστούμε ότι κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων δεν υπάρχουν καν καταγγελίες λόγω της γενικής σύγχυσης και της κατάστασης ανάγκης που επικρατεί.


Το ένστικτο της επιβίωσης προέχει του βιασμού. Τα θύματα του βιασμού που επιβίωσαν, μην έχοντας άλλη λύση, νοιάζονται περισσότερο αν θα καταφέρουν να ζήσουν από τον πόλεμο, παρά για το αν θα ξεπεράσουν το σοκ ενός βιασμού. Επιπλέον, οι χώρες στις οποίες συντελούνται παραδοσιακά ένοπλες συγκρούσεις είναι κυρίως αναπτυσσόμενες με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο μεταξύ των γυναικών Οι γυναίκες δεν πηγαίνουν σχολείο, δεν μορφώνονται και τις περισσότερες φορές βρίσκονται παντρεμένες ήδη στην ηλικία των 10-12 ετών συνήθως με έναν άγνωστο κατά τα άλλα σύζυγο με τον οποίο έχουν εξαιρετικά μεγάλη ηλικιακή διαφορά. Οι γυναίκες αυτές κατά τη διάρκεια του συζυγικού τους βίου βιάζονται επανειλημμένα χωρίς δυνατότητα αποφυγής αφού που τα διαζύγια αποτελούν προνόμιο των Δυτικών.


Τις περισσότερες φορές, ο βιασμός που βιώνουν κατά τη διάρκεια των ενόπλων συγκρούσεων δεν είναι η μοναδική φορά που θα έχουν βιαστεί.

Η Ειδική Εντεταλμένη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για τη σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια των ενόπλων συγκρούσεων, Πραμίλα Πάτεν, δηλώνει πως δεν μπορεί με ακρίβεια να καταγραφεί ο αριθμός των συλλήψεων που έγιναν από βιασμούς.


Η τακτική του βιασμού στη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στις γυναίκες. Υπάρχουν και άνδρες θύματα αυτής της τακτικής πολέμου που επίσης βιώνουν τον εξευτελισμό από κάποιον «δυνατό». Σαφώς όμως τα στοιχεία για τους άντρες είναι ελλιπή, καθότι οι αποδείξεις για τη διάπραξη βιασμού είναι μηδαμινές .

Σκοπός αυτής της πρακτικής του βιασμού ενόψει πολέμου είναι η αποθάρρυνση, η εκδίκηση, ο εξευτελισμός, η επικράτηση και όχι η ικανοποίηση των σεξουαλικών ορμών.


Και παρόλο που ο βιασμός ως φαινόμενο στον πόλεμο είναι μια συνηθισμένη τακτική εδώ και άπειρα χρόνια, άρχισε να διώκεται ποινικά ως έγκλημα, μόλις το 1998 από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, με αφορμή την πρώην Γιουγκοσλαβία, αφότου έγινε αντιληπτό ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, στρατιώτες στη Σερβία είχαν στήσει ολόκληρα στρατόπεδα αποκλειστικά για τους βιασμούς που σχεδίαζαν να διαπράξουν.


Ο ΟΗΕ οφείλει να πράξει όσα υπόσχεται.


Πηγές:


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

info@sheandhengo.com

+306989651836

  • Instagram
  • Facebook
  • LinkedIn